19 Gobabis en Dordabis woensdag 3, donderdag 4 en vrijdag 5 oktober
Woensdag 3 oktober
We vertrekken tijdig uit Maun na nog een lekker kopje koffie in het tentje in Maun.
Er staat een ruim zes uur durende tocht voor om in Gobabis, vlak over de grens te komen, 605 kilometer. We weten niet hoe de weg zal zijn en als die slecht is zoals bv. naar Maun toe een stuk was, gaan we een tussenstop ergens maken.
Maar de weg is prima. We zien de inmiddels bekende uitzichten van het Kalahari Bushman Silky grass en de typische alleenstaande bomen langs de weg. In Ghanzi tanken we nog en dan het laatste stuk tot de grens. We lunchen op een onbeschutte picknickplaats met onze klaargemaakte boterhammen. Snel klaar, want het is zeer heet, 38 graden in de schaduw.
onderweg van Maun naar Gobabis: zijdeachtig gras met struiken ……….
…….. en alleenstaande bomen langs de weg; zeer typisch
dieren steken de weg over; hier paarden
lunch bij een picknickplaats zonder boom, 38 graden in de schaduw. Dat betekent snel eten en weer in de gekoelde auto
De grens passeren gaat zowel aan Botswana als de Namibische kant snel. We rijden verder op de hoofdweg van de grensplaats Buitenpos naar Windhoek, ook wel de Trans Kalahari Highway genoemd. En dan zijn we na een uurtje in Gobabis, waar we logeren in Transkalahari End Resort/Die Dam. Coördinaten: 22026’ 42” ZB, 18057’ 40” OL, hoogte 1430 meter.
Een prachtige plaats, mooie individuele campingplaats en een mooi terras aan een meer/soort dam. Er logeert bijna niemand, maar het restaurant is behoorlijk vol met lokale mensen.
Wij eten er ook heel lekker.
Camping Gobabis
Donderdag 4 en vrijdag 5 oktober
Boodschappen in Gobabis voor de komende dagen en dan op weg naar Dordabis, niet zo ver.
We hebben Gobabis als een doorgangsplaats genomen, omdat de reis van Maun naar Dordabis te lang is, vooral omdat het einde een heel stuk onverharde weg is. De foto’s laten de droogte waar we doorheen rijden zien. En als we al een tijdje op de onverharde weg rijden zien we ineens twee dromedarissen. En we zien mooie bloeiende acacia’s.
lange rechte weg
Weavernesten in de boom, we rijden nu 45 km op gravel – de D1808 - naar de camping
een beetje heuvelachtig; typische gelaagdheid van de heuvel
acacia’s in bloei
de bloesem van dichtbij
ineens een dromedaris in de kale woestijn
We rijden eerst de Arnhem Cave camping voorbij, omdat het als cave en net als camping staat aangegeven. Op de camping worden we hartelijk ontvangen en krijgen we een mooie plaats. Maar dat is het dan ook. Coördinaten: 22042’ 36” ZB, 18006’ 13” OL, hoogte 1430 meter.
De campingbaas komt niet meer langs zoals beloofd en we zien hem in de loop van de middag wegrijden om niet meer terug te komen. We proberen zonder resultaat te bellen en horen later per mail “sorry, we hadden het druk met vergaderingen”. Nog geluk dat de campingbaas er even was voor een bespreking, want wij zijn een dag te vroeg.
Wij zijn de enige gasten. Er is wel een terras waar je lekker koel kunt zitten. Een plaatselijke meneer neemt de honneurs waar. We vinden het wel vreemd en fantaseren dat de campingbaas en zijn vrouw Julia – die in Windhoek wonen zo vertelt meneer – de zaak aan het opdoeken zijn.
Wij verblijven een anderhalve dag op de camping. Er is volgens de Footprint een grot met vleermuizen, maar als we die al zouden kunnen vinden, laten we het aan ons voorbijgaan.
de campsite in Dordabis, Arnhem Cave
onze eet- en “werk”tafel
opkomende zon vanaf de camping
Groundscraper Thrush op de camping
Zaterdag rijden we vroeg weg, omdat in Dordabis een weverij-boerderij staat aangekondigd, waar je een rondleiding kunt krijgen. We vinden de plaats, maar al sinds een paar jaar is die opgedoekt; er worden nu paarden gehouden.
Reacties
Een reactie posten